In ‘De Eenzame Ziel’ probeert de allerlaatste komiek op aarde een zaal vol bloedchagrijnige Kunstmatige Intelligentie aan het lachen te maken. De Dood of de Gladiolen. Lukt het deze komiek om de machine te amuseren? Of gooit de machine de kont tegen de krib en komen ze heel snel met een vleesetende robot op de markt? Dat ze ons reduceren tot vee. Dat de mensen gemolken worden. Dat de mensen gekweekt worden. Dat de mensen geslacht worden. Het lot van de gehele mensheid staat op het spel!
En dan begint die komiek zijn optreden met een volstrekt ongepaste, buitengewoon vijandige, onnodig kwetsende openingsgrap……
De pers over André vorige voorstelling (deel 2 van het drieluik)
Parool over Het goddelijke lichaam
‘Zijn gestrekte been vertoont amper signalen van slijtage.’ […] ‘Voor slechte verstaanders lijkt Manuel misschien écht de bullebak die hij speelt. Toch zijn die snoeiharde grappen vooral een medicijn dat hij zichzelf voorschrijft om al het onrecht aan te kunnen.’ […] ‘betoog met heerlijke oneliners’.
NRC over Het goddelijke lichaam
‘In zijn negentiende cabaretvoorstelling staat de Twentse André Manuel met zichtbaar plezier op de teentjes van zijn publiek. Dat zorgt voor wat ongemak en wrijving, maar is ook spannend.’ […] ‘Op snerpende elektrische gitaar zingt hij een prachtig lied in weerbarstig Twents. „Waar blijft John Lennon als je hem nodig hebt’
Friesch Dagblad over Het goddelijke lichaam
‘De meester van de kanteling. Hij schuurt langs jouw geweten met grof dan weer met fijn schuurpapier en levert je als toeschouwer na afloop schoon weer op. Even ontdaan van alle dubbelhartigheid. Een catharsis pur sang.’
